ايستگاه دوم:دوكوهه

جمعه 17/12/86

      …هوا هنوز كاملا روشن نشده بود كه به دوكوهه رسيديم،وضويي گرفتيم و به همراه بچه ها به حسينيه آن رفتيم.ظاهر آن كه اصلاً نشان نمي داد، اما خيلي زود فهميديم كه اين حسينيه مال زمان جنگ است و شهيد همت آن را ساخته است ،آن هايي كه سحر هاي دوكوهه را به ياد دارند خوب مي دانند كه گوشه به گوشه اين حسينيه جايگاه راز و نياز هاي سحرگاهي رزمندگان بوده است. ما هم هر كدام براي خودمان گوشه اي را انتخاب كرديم و تا موقع اذان صبح به نماز ودعا مشغول شديم . نماز جماعت صبح را هم به امامت روحاني يكي از كاروان ها اقامه كرديم . دعاي ندبه هم بعد از نماز خوانده شد . در تمام مدتي كه نماز اقامه مي شد گنجشك هاي زيادي در فضاي حسينيه از اين طرف به آن طرف مي پريدند.و صداي جيك جيك آن ها حتي براي يك لحظه قطع نشد.اصلا ً نمي دانم آن همه گنجشك از كجا به آن مكان وارد شده بودند .حاج آقا عبداللهي روحاني كاروان به ما گفت بچه ها من فكر مي كنم اين ها خود شهيدان اند كه دارند با ما حرف مي زنند. به بعضي ها خوش آمد ميگويند.و از آمدن بعضي از ما هم كه لياقت اين مكان ها را نداريم متعجب اند .

                   هوا كه روشن شد بساط صبحانه را در محوطه پادگان پهن كرديم و كره و مرباي خوشمزه اي همراه با چند نان كنجدي خورديم ، بعد به سمت تانك هاي كه در آن جا بود رفتيم وچند تا عكس هم انداختيم .و پس از آن به طرف دو ساختمان متروكه اي رفتيم كه رزمندگان درآن ها استراحت مي كرده اند . در و ديوارهاي آن پر بود ازتاريخ ها و يادگاري هايي كه رزمندگان آن ها را حك كرده بودند وخيلي از آن ها بعدا شهيد  شده اند روي يكي از ديوار ها نوشته بود :"اي كساني كه بعدا به اين جا مي آييد شما را به خدا با وضو وارد شويد ."

 با پايان يافتن زمان بازديد سوار بر اتوبوس ها شديم و به راه افتاديم مقصد بعدي ما منطقه عملياتي فتح المبين بود .  

دهقان فداکار پير شده--چوپان دروغگو عزيز شده--شنگول ومنگول، گرگ شدن --کوکب حوصله مهموناشو نداره --کبري تصميم گرفته دماغشو عمل کنه--روباه وکلاغ دستاشون تو يه کاسه اس- حسنک گوسفنداشو ول کرده وتو يه شرکت آبدارچي شده--آرش کمانگير معتاد شده---شيرين،خسرو و فرهاد و پيچونده رفته اسکي--رستم واسفنديار اسب هاشون و فروختن موتور خريدن روزا ميرن کيف قاپي - راستي چي به سر ما اومده؟

به نام خداي شهيدان

اردوي راهيان نور(ايستگاه اول):

روز چهارشنبه 15/12/86 ساعت 15

با جمع شدن همه كاروانيان  اردوي ما از محل دانشكده فني دانشگاه بيرجند آغاز مي شود.من در كنار دوست وهمكلاسيم محمود خسروي نشستم .اول  گلزار شهداي بيرجند را زيارت كرديم وبعد به مسيرمان ادامه داديم. دو سه ساعت اول سفر خيلي زود گذشت .وما به شهرديهوك از توابع طبس رسيديم نماز را به همراه باقي دوستان در يك نماز خانه در اين شهر خوانديم وخيلي زود براه افتاديم .

كمي بعد به شهرستان طبس رسيديم.طبسي كه روزگاري از استان خراسان بود وحالا مال يزد است. نخل هاي قديمي وزيباي اين شهر اولين چيزي است كه جلب نظر مي كند .بعد از ورود به يك خيابان گلدسته هاي با شكوه يك بناي زيبا خود نمايي مي كند .آنجا آستان مقدس حضرت حسين ابن موسي  برادر حضرت امام رضا(ع) بود.كه در تاريخ به "مفقود" مشهور گرديده.و دليل اين موضوع هم آن بوده كه در خرد سالي از خانواده اش دور افتاده و ديگر نتوانسته اند او را بيابند.به اين مكان مقدس ميقات الرضا هم مي گويند.كه به منزله استراحتگاهي براي زايران علي ابن موسي الرضا است.  

       بعد از استراحت وصرف چاي دوباره براه افتاديم وبه سمت شهرستان نايين حركت كرديم.و شام را هم در داخل اتوبوس صرف كرديم.اذان صبح به آستان مقدس دو امامزاده رسيديم كه متاسفانه اسامي آنها يادم نيست.بعد از خارج شدن از محل امامزاده هوا ديگر روشن شده بود.و مقصد بعدي ما اصفهان بود.در آنجا از پل خواجو چهل ستون وميدان نقش جهان بازديد كرديم.و من قبلا اصفهان نرفته بودم.بعد از اقامه نماز در مسجد امام وبعد صرف نهار در محل پل خواجو به سمت مناطق جنگي جنوب حركت كرديم.

                  در بين راه از چند شهرعبور كرديم و آقاي خسروي راوي كاروان ازخاطرات زمان جنگ ودوران اسارتش براي ما گفت براي اقامه نماز مغرب وعشاء در شهر بويين توقف كرديم كه چه مردم خوبي داشت همان لحظات اول كه فهميدند مسافريم با چاي وخرما از ما پذيرايي كردند.شب شاممان در اتوبوس ميل كرديم و قبل از اذان صبح به دو كوهه رسيديم.............

چند روزی بود که وبلاگمو به روز نکرده بودم.می دونید چرا؟چون یه جایی بودم که اینترنت نداشتم.وقتم نداشتم.رفته بودم به یه مسافرتی که فکر نمی کنم دیگه نظیرش برام پیش بیاد.این چند روز اینقدر کیف کردم ،که تو هیچ مسافرت دیگه ای نکردم .                       اونجایی که رفتم پر خاک بود.کفشامونم باید در می آوردیم.کله مونم یکسره زیر آفتاب بود.جای دیوونه ها بود.جایی که تا بحال هیچ عاقلی پا نگذاشته،کجا رفته بودم؟عزیزای من می دونید چقدر افتخار داره که هفت روز مهمون شهیدا باشی.آره من یک هفته مهمون شهیدا بودم.رفته بودم اردوي راهيان نور يا به قول بچه ها راهيان گور.مي دونيد چرا گور؟چون تمام مناطق جنگي كه زماني دست عراق بود، پر از ميدون مينه، گفتم كه عاقلا اينجا نميان.تو اين چند روزي كه اونجا بودم.چيزاي زيادي از جنگ ياد گرفتم .چيزايي كه تا بحال اصلا نمي دونستم.آخه منابع ما هم از جنگ كمه تمام چيزايي كه از جنگ مي دونيم فقط محدود شده به همون چند تا فيلمي كه تو هفته دفاع مقدس مي ذارن.فيلمايي كه هميشه ايراني ها توش پيروز ميشن.فيلمايي كه پر شده از حاجي و سيد.اين چند روز برام پر شد از خاطره هاي قشنگ.چيزايي كه تا عمر دارم فراموش نمي كنم.توي اين چند روز اگه خدا توفيق بده ميخواهم خاطرات اين ۷روز رو نقل كنم.شما هم اگه دوست داشتي هر روز يه سري به اين خونه"رو به آفتاب"ما بزن تا ملتفتت كنم شكست نخوردن توي طولاني ترين جنگ قرن يعني چي؟   

علم آنست که بدانی و بدانی که میدانی وبدانی که هیچ نمیدانی.(ضرب المثل چینی)